Skorzonera na nowo odzyskuje swoją popularność. Niegdyś często pojawiała się na domowych talerzach, niestety przez to, że czasy się zmieniły, roślina popadła w zapomnienie. Szybkie i śmieciowe jedzenie wyparło zdrowe, aromatyczne i tradycyjne. Wężymord przez swoje właściwości zdrowotne został zaliczony w poczet superfood. Tak więc sadząc go pod osłonami, otrzymujemy smaczny korzeń o smaku zbliżonym do szparaga i zawierającym wiele cennych witamin i składników odżywczych.
W tej części poradnika Krosagro o uprawach pod osłonami opowiemy, jak uprawiać skorzonery w tunelu.
Spis treści
Wężymord – zdrowie w korzeniu
Skorzonera, zwana też szparagiem zimowym, należy do rodziny astrowatych. Nazwa wężymord nawiązuje jeszcze do czasów, kiedy stosowano jej mleczko jako antidotum na jad żmiii. Jej jadalną częścią jest korzeń, który może osiągać nawet 30 cm długości. Jest to bogate źródło soli mineralnych oraz witamin C, B1 oraz B2. Cennym składnikiem skorzonery jest inulina – węglowodan, który sprawia, że roślina jest dobrym składnikiem diety chorych na cukrzycę. Między innymi dla tych właściwości zdrowotnych warto znaleźć stanowisko na to warzywo, a tunel foliowy dzięki osłonie zabezpieczy skorzonerę przed szkodnikami, negatywnym wpływem pogody oraz kwaśnymi deszczami, które jej szkodzą.
Uprawa skorzonery
- Przedplon
Odpowiednim przedplonem będzie cebula, rośliny motylkowe i por, natomiast skorzonerze mogą zaszkodzić warzywa kapustne i inne korzeniowe.
- Specyfika gleby
Do rozwoju rośliny wymagane są żyzne gleby gliniaste z dużą ilością masy organicznej. Optymalny odczyn PH gleby wynosi od 6,5–7,5. Wymaga ona stanowiska dobrze nasłonecznionego i ciepłego przez większość dnia. Kwaśne, lekkie oraz zbyt ciężkie gleby o bardzo wysokiej wilgotności nie nadają się pod uprawę skorzonery. Roślina nie wyrośnie, a nawet jeśli się to uda, ulegnie zniekształceniu.
- Wilgotność i nasłonecznienie
Ze względu na to, że skorzonera wymaga w czasie rozwoju w miarę równego poziomu wilgotności, warto ją uprawiać pod osłoną, ponieważ wewnątrz namiotu ogrodniczego zwykle panuje wyższa wilgotność. Dzięki foliowej cieplarni można rozpocząć uprawę zdecydowanie wcześniej. Wysoka odporność rośliny na zimno oraz osłona w postaci namiotu foliowego pozwalają na uprawianie jej przez cały rok.
Siew skorzonery
W polskich warunkach klimatycznych poleca się siew dwóch odmian skorzonery. Są to Einjhrigr Riesen oraz Lange Jan. Pierwsza, pochodząca z Niemiec, jest odmianą plenną o średnio długich korzeniach. Polecana jest na użytek późnojesienny i zimowy. Druga odmiana pochodzenia holenderskiego posiada skłonność do rozwidlania korzeni. Nadaje się na przetwory oraz do bezpośredniego spożycia.
Skorzonerę najlepiej zasiać na przełomie kwietnia i maja. Tunel foliowy pozwala na szybsze sadzenie, dzięki czemu plon mamy z dużym wyprzedzeniem. Jeśli tylko temperatura się unormuje, możemy zacząć uprawę w marcu, bez obaw o przymrozki, właśnie dzięki wspomnianej odporności na zimno.
- Rozsada
Nasiona tej rośliny wysiewamy w rzędach oddalonych od siebie o 30–40 cm, wrzucając ziarno co 2–3 cm na głębokość 1–2 cm. Po około dwóch tygodniach wężymord powinien mieć widoczne wschody.
- Pielęgnacja rośliny
Podstawowymi zabiegami podczas uprawy skorzonery są standardowe spulchnianie, odchwaszczanie i podlewanie. Glebę należy spulchniać kilka razy, jeśli będzie zbita i zwarta. Aby poprawić siłę wzrostu, po wykształceniu 3–4 liści należy przerwać wschody, tak aby w rzędzie pozostały najzdrowsze pędy w odległości 5–8 cm. Skorzonera wymaga regularnego nawadniania, odpłaci się w zamian większym plonem. W okresie najsuchszym, w lipcu i sierpniu, podlewanie powoduje, że korzenie będą delikatne i niezdrewniałe.
Zbiór i przechowywanie skorzonery
Warzywa siane w gruncie dobrze jest zbierać już jesienią. Jednak biorąc pod uwagę odporność na chłody, skorzonerę można zbierać nawet w październiku lub listopadzie. Uprawiając skorzonerę pod namiotem foliowym, możemy cieszyć się świeżymi roślinami przez całą zimę. Podczas zbioru należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ jeśli uszkodzimy korzeń, to straci on swoje walory smakowe i jakość. Po wykopaniu usuwamy liście, odcinając je około 1 cm nad korzeniem. Najlepiej przechowywać ją w skrzyniach wypełnionych wilgotnym piaskiem w temperaturze około 1 stopnia.
