Amarant to atrakcyjnie kwitnące zboże, które służy jako przyciągający oko element designu ogrodu. Opadające kaskadami kwiaty szarłatu bardziej przypominają roślinę ozdobną niż zboże XXI w. Taką nazwę nadano roślinie dzięki wysokiej zawartości białka. Ani w mleku, ani w innych produktach nabiałowych, a także w roślinach trudno znaleźć rywala, który zawierałby podobne ilości białka. Białko amarantusa ma jeszcze jedną istotną zaletę: jest o wiele lepiej przyswajalne niż organiczne. Wegetarianie, sportowcy i rekowalescenci, aby nie obciążać organizmu ciężkostrawnymi potrawami, zastępują je właśnie szarłatem wyniosłym (amarantusem). Uprawa amarantusa w tunelu ma działanie prozdrowotne, polecana dla osób z chorobami serca, kobiet w ciąży, diabetyków oraz jako pokarm dla młodzieży z niedoskonałościami białkowymi.
Spis treści
Amarantus pod osłonami
Uprawa amarantu nie należy do najłatwiejszych, lecz średnio doświadczony ogrodnik powinien wyhodować ich na tyle, aby zaspokoić potrzeby kilkuosobowej rodziny. Największą trudnością w uprawie amarantu jest to, że wszelkie przymrozki mogą uszkodzić plon. Jednym z zabiegów ochronnych jest uprawa rośliny pod osłonami, do czego służy np. namiot ogrodowy.
Jeśli chodzi o hobbystyczną uprawę amarantu, wystarczy systematycznie pielęgnować roślinę w foliowej szklarni, wydzielając osobne stanowisko pod to zboże.
Uprawa amarantu
Amarantus jest wrażliwy na chłód, dlatego sieje się go bezpośrednio do gruntu po ostatnich wiosennych przymrozkach. Nawet wtedy należy zachować szczególną ostrożność, gdyż niskie temperatury mogą wstrzymać wegetację rośliny. Na stanowisko wybiera się ziemię, która szybko się nagrzewa i jest osłonięta przed wiatrem.
Szarłat pochodzi z rejonów, w których panuje cieplejszy klimat, dlatego charakteryzuje się wysoką odpornośćią na susze i upały.
- Warunki klimatyczne
Aby roślina poprawnie się rozwijała, podczas całego okresu uprawowego powinna utrzymywać się temperatura od 18 do 24°C.
Gleba
W celu poprawienia warunków glebowych rozkłada się agrotkaninę lub całość upraw prowadzi pod osłoną. Profesjonalny tunel foliowy lub blok foliowy wytwarza pod folią korzystny mikroklimat, zachowując ciepło powietrza i gleby. Na otwartej przestrzeni podłoże o wiele szybciej się wyziębia, co nie sprzyja hodowli tego zboża.
Roślina jest szczególnie wrażliwa na azot i fosfor, dlatego należy precyzyjnie dawkować te pierwiastki w trakcie nawożenia. Amarant uprawiany na mało zasobnej glebie osiągnie ok. 1,5 m natomiast ten na podłożu bogatym w składniki odżywcze może rozwinąć się nawet do 2,4 m. Różnica jest bardzo duża, dlatego wybierając miejsce na uprawę, zadbajmy o to, aby było jak najbardziej optymalne.
Rozstaw
Z gleby przed siewem należy usunąć wszelkie chwasty, które mogłyby zagłuszyć rozwój amarantusa. Od czasu wprowadzenia do gleby nasion należy utrzymywać stałą wilgotność ziemi do momentu aż wzejdą siewki. Gdy roślina podrośnie, przysłoni chwasty, a wtedy plewienie będzie odbywać się znacznie rzadziej.
Nasiona wysiewa się na głębokość 2 cm, przykrywając cienką warstwą gleby, w rzędach odległych od siebie o 45 do 60 cm, a odstęp między jedną a drugą rośliną powinien wynosić od 20 do 45 cm.
- Podlewanie
Kiedy roślina wykiełkuje, wstrzymujemy podlewanie do momentu rozwinięcia stadium dwu- lub trójlistnego. Do tego czasu obecna zasobność wody w ziemi powinna w pełni wystarczyć. Następnie ponownie wracamy do systematycznego nawadniania.
- Żniwa
Kwitnienie amarantu trwa do pierwszego silnego mrozu (październik lub listopad), po którym też zaczyna się zbiory. Od trzech do siedmiu dni po wystąpieniu przymrozku, jeśli pogoda jest sprzyjająca, przychodzi czas na pozbieranie plonu. Wystarczy energicznie potrzeć lub potrząsnąć kwiatostanem, a wysypują się z niego cenne nasiona. Istotne jest dokładne wysuszenie nasion, gdyż wtedy ich termin przydatności znacznie się wydłuży.
